Zo, eindelijk vandaag de website en wat andere dingen kunnen doen.
Het is ook een hele vreemde gewaarwording, een baby.. Het idee komt ter sprake (uiteraard na een bezoek aan een gezin met een kleintje, klapperende eierstokken en veel ge-coochiecoochie), je denkt er allebei heel hard en lang over na, uiteindelijk besluit je dat je er eentje wilt, en dan.. zwanger.. Je vrouw staat met tranen in de ogen naast je trots de predictorstick te wapperen, en zelf ben je wel blij, maar ook nog wat beduust... Jezus, nu is het dus echt zover...
Dan de zwangerschap, niet veel bijzonders met uitzondering van wat misselijkheid. Voor mij werd het langzaam steeds wat 'echter' nadat we de eerste echo hadden gehad. Dan zie je .. tja wat zie je, een garnaaltje die een beetje muf ligt te liggen in die baarmoederbroeikas.. echter langzaam aan begon er steeds meer vorm in te komen en vooral mijn gevoel veranderde mee met de groei van de vrucht. (kutwoordalert!) Daarna zakt het gevoel weer wat af.. Niet dat je het minder leuk vind, integendeel zelfs, maar je bent er minder mee bezig, het 'loopt' allemaal gewoon. Af en toe een echo of controle, dan komt dat gevoel weer wat sterker.
En dan is het zover... Overdag nog niet zo veel aan de hand, savonds wat meer krampen, en voordat we het wisten om de 5 minuten flinke kramp... kramp? KRAMP?! Volgens mij zijn dit ween! Gauw de verpleegkundige gebeld en of we toch maar even langs wilden komen voor controle.. Dit zou het toch niet zijn? toch? Nou, toch de tassen en maxicosi maar in de wagen gesmeten (dit stond al 2 maanden klaar voor de grote dag), checklist aan de deur afgewerkt, (KUT de katten moeten nog voer) want who knows wat er allemaal gebeuren gaat.
En daar zit je dan. Sorry wat zegt u? 5 centimeter ontsluiting? Oh... Nou, naar de verloskamers dan maar... Met de rest van de bevalling zal ik jullie niet viesmaken, maar jezus wat een slachtpartij. Moeders ter wereld, hoe DOEN jullie het?! En soms meerdere malen! Dikke respect voor jullie, maar natuurlijk vooral voor Linda, die wist het er in grofweg 5 uur uit te knallen.
En dan... zit je met een stukje mens in je hand zijn eerste flesje te geven. Laat ik het zo zeggen, na die verschrikkelijke stresvolle 5 uur hield ik het heel eventjes niet meer droog. Mannen, op het moment dat de kleine er is wordt je van stoere bink omgetoverd in een vrouw met een piemel. Echt waar, misschien zweven die hormonen vrij in de lucht en word je ermee geinfecteerd, maar het gebeurd echt.
Maargoed, we zijn nu drie dagen verder, ik heb al een een flink bakkie luiers verschoont, ben al een keer met mijn hand uitgegleden DWARS de luier in, vandaag ben ik zelfs ondergezeken door mijn bloedeigen zoon, en ohja, de giller van de week, ik heb de melkeruptie van 2011 van dichtbij meegemaakt.
Hoe ik me voel? Moe, maar helemaal fucking fantastisch :)
Groetjes, Michel.
p.s. Beste mannen, als je denkt 'wat een mietje, echte mannen tranen niet', dan ben je A, geen vader, of B, je liegt dat je barst.